"We willen een uitdagende, leerzame én eerlijke cross neerzetten”

Op zaterdag 26 september organiseert Hippisch Hattem de Molecaten Ruiterdag. In de aanloop naar de eventingwedstrijd wordt het crosscountryparcours op Landgoed Molecaten op verschillende punten aangepast. We spreken Naomi Wichers, dit jaar wedstrijldeider naast Elke Bakker, over de verbeteringen, de feedback van deelnemers en de zoektocht naar de juiste balans in de eventingsport.

Naomi, er is de afgelopen periode veel gesproken over het parcours in Hattem. Wat was voor jullie het uitgangspunt bij de aanpassingen?
“Voor ons is het belangrijk dat we goed luisteren naar de deelnemers. De feedback van vorig jaar hebben we serieus meegenomen. Vervolgens hebben we samen met Henk Dokter en Sieto van der Scheer, de parcoursbouwers en Nick Ros, de technisch afgevaardigde van de KNHS gekeken waar we verbeteringen konden aanbrengen in het parcours.

Het doel is niet om de cross in Hattem simpelweg makkelijker te maken. We willen een parcours neerzetten dat past bij het niveau van de verschillende klassen, dat afwisselend en leerzaam is en waarin paard en ruiter op een eerlijke manier worden uitgedaagd.”

Welke aspecten hebben daarbij extra aandacht gekregen?
“De bodem is een belangrijk aandachtspunt. We hebben heel goed gekeken naar de afzet, de landing en de bodem tussen de verschillende hindernissen. Een goede bodem is essentieel voor de veiligheid en het welzijn van paard en ruiter.

Daarnaast hebben we kritisch gekeken naar de positionering van het publiek. De Molecaten Ruiterdag wordt altijd druk bezocht door mensen van alle leeftijden uit de regio. We willen voorkomen dat grote groepen mensen direct achter of vlak bij een hindernis staan. Door het publiek op een verantwoorde manier te positioneren, zorgen we voor meer rust rondom de hindernissen en een betere omgeving voor de paarden.”

De parcoursen zijn per klasse behoorlijk verschillend opgebouwd. Kun je daar iets over vertellen?
“Zeker. We hebben bewust gekeken naar een mooie opbouw binnen iedere klasse. In de hogere klassen komen sommige hindernissen terug, maar dan in een bredere of technisch andere uitvoering. Bij M en Z zijn er verbindingshindernissen die soms hetzelfde zijn, maar die onderdeel zijn van een totaal andere technische opgave.

In de Z-klasse hebben we onder andere een eerste combinatiehindernis met twee elementen. Verderop komt de eerste watercombinatie met een ‘Piano’ en op één galopsprong een afsprong in het water. Ook de afsprong daarna bestaat uit twee Piano’s op één galopsprong. Dat zijn technische onderdelen waarbij je echt vraagt om focus en samenwerking tussen paard en ruiter.”

En hoe ziet het parcours er voor de M-combinaties uit?
“Ook daar hebben we goed gekeken naar de opbouw. Er is bijvoorbeeld een langere aanloop richting waterhindernis de Molecaten Baai. Daar krijgen paard en ruiter eerst één afsprong en daarna de waterinloop.

Bij de afsprong hebben we een extra hindernis geplaatst om paard en ruiter eerst goed in de juiste focus te krijgen. Vervolgens komen twee afsprongen naar beneden. Daarna volgt op het open veld een combinatie van drie hindernissen met ruime tussenafstanden. Bij Playa is er vervolgens een waterinsprong, zonder een hindernis direct in of na het water.

Die opbouw vinden we belangrijk. Je wilt niet alleen losse hindernissen neerzetten, maar een traject creëren waarin de verschillende onderdelen logisch op elkaar aansluiten.”

Voor de B- en L-ruiters ligt de nadruk weer anders?
“Dat klopt. Daar hebben we vooral gekeken naar een mooie en logische opbouw van het hindernissentraject. Er is een goede inloop in het water en de afsprong is wat eenvoudiger opgebouwd. Daarnaast zijn er alternatieve routes opgenomen.

Voor deze ruiters is het belangrijk dat ze ervaring kunnen opdoen en tegelijkertijd leren omgaan met verschillende situaties die ze in de eventingsport tegenkomen. Het moet uitdagend zijn, maar ook bijdragen aan de ontwikkeling van paard en ruiter.”

Je noemt het parcours uitdagend én leerzaam. Waar ligt volgens jou de juiste balans?
“Dat is misschien wel het moeilijkste onderdeel van onze sport. Je wilt paarden en ruiters voldoende uitdagen, want uiteindelijk wordt het niveau van de sport niet hoger door hindernissen steeds lager en eenvoudiger te maken. Tegelijkertijd moet je altijd rekening houden met veiligheid, ervaring en het niveau van de combinaties.

Die balans vinden is ontzettend belangrijk. Daar hebben we als organisatie, samen met de parcoursbouwers en de technisch afgevaardigde, dan ook veel aandacht aan besteed.”

Wat hoop je dat deelnemers na afloop van de wedstrijd in Hattem zeggen?
“Ik hoop vooral dat ze zeggen: dit was een mooie, uitdagende en eerlijke wedstrijd. Dat ze het gevoel hebben dat er goed is nagedacht over het parcours en dat ze iets hebben geleerd.

We proberen als organisatie niet alleen vóór de wedstrijd goed te communiceren, maar ook daadwerkelijk te luisteren naar wat deelnemers na afloop aangeven. Als mensen met goede en bruikbare feedback komen, willen we daar ook iets mee doen. De aanpassingen van dit jaar zijn daar een mooi voorbeeld van.”

Tot slot: wat maakt de Molecaten Ruiterdag volgens jou bijzonder?
“De combinatie van de prachtige omgeving van landgoed Molecaten en de uitdaging die een eventingwedstrijd met zich meebrengt. Je rijdt niet alleen van hindernis naar hindernis; je krijgt een heel traject voorgeschoteld waarin paard en ruiter moeten samenwerken.

We willen de deelnemers een mooie sportieve uitdaging bieden, met veel variatie en een parcours waar ze echt iets van opsteken. En natuurlijk hopen we op 26 september veel enthousiaste ruiters en supporters op landgoed Molecaten in Hattem te mogen begroeten.”

Foto: Arend Jan Maatkamp