Sinds 2024 doet Robin van de Beek-Breunis weer mee aan de eventingwedstrijd in Hattem. Inmiddels vormt ze samen met haar paard Nanou een hecht team en starten ze opnieuw in de klasse L: “Ik hoop een mooie, foutloze wedstrijd te rijden met een plaats in de top 3.” De Molecaten Ruiterdag is voor Robin meer dan alleen een wedstrijd: het evenement is verweven met persoonlijke herinneringen, haar liefde voor de eventingsport en haar bijzondere band met de familie Zandbergen. In aanloop naar de komende editie vertelt Robin over haar ambities, haar samenwerking met Nanou, de voorbereiding op Hattem en de mensen die haar en haar paard daarin ondersteunen.

Wat maakt eventing voor jou zo’n mooie sport?
Eventing is een unieke sport omdat je samen met je paard moet uitblinken in drie verschillende disciplines: dressuur, springen en de cross. Dat maakt het uitdagender dan wanneer je je op één onderdeel richt.
Voor mij is de cross het absolute hoogtepunt. Het gevoel dat je tijdens een cross ervaart, is moeilijk onder woorden te brengen. Het draait om technisch rijden, vertrouwen, snelheid en kracht, maar vooral om de samenwerking tussen paard en ruiter. Juist dat samenspel maakt eventing voor mij zo bijzonder.

In 2024 kwam je weer voor het eerst aan start in Hattem; sinds lange tijd, hoe was dat?
In 2012 reed ik mijn laatste eventingwedstrijd in Hattem met mijn toenmalige paard Lord Ricello. Een jaar na het overlijden van mijn moeder, Carrie Breunis-Knul. Lord Ricello is gefokt door voormalig Hippisch Hattem-lid Evert Gelderman.
In 2024 stond ik na twaalf jaar weer aan de start tijdens de Molecaten Ruiterdag, dit keer met Nanou in de klasse B. Voor haar was dat zelfs haar allereerste eventingwedstrijd. In 2025 kwamen aan de start in de klasse L, waar we een mooie vijfde plaats hebben behaald. Het was bijzonder om weer in Hattem te rijden, vanwege alle persoonlijke herinneringen die ik aan dit evenement heb.

Kun je iets bijzonders vertellen over je paard, wat maakt jullie zo’n goed team?
Voordat ik iets over Nanou vertel, is het bijzonder om te weten waar ze vandaan komt. Nanou is gefokt door wijlen Albert Zandbergen, ook een voormalig Hippisch Hattem-lid. Sinds 2012 heb ik meerdere door Albert gefokte paarden gereden, waaronder de moeder van Nanou. Nanou ken ik daarom al vanaf haar geboorte.
Veel paardenmensen in Hattem en omgeving kennen de bekende 'Zandbergen-paarden'. Het zijn paarden met veel kwaliteit, maar ook met een uitgesproken karakter: gevoelig, werkwillig, eenkennig en echte doorzetters. Dat maakt ze bijzonder, maar ook uitdagend.

Na een korte pauze in de paardensport vanwege de geboorte van mijn dochter ben ik in 2022 met Nanou aan de slag gegaan en heb ik haar zelf beleerd. Regelmatig vroeg ik me af of ik wel de juiste amazone voor haar was. Ze is ontzettend gevoelig, heeft enorm veel looplust en is behoorlijk eigenwijs. We botsten soms en het kostte tijd om de juiste manier van samenwerken en trainen te vinden.
In 2024 heb ik de stap gezet om Nanou van Albert te kopen. Met de juiste begeleiding, veel vertrouwen en doorzettingsvermogen zijn we uitgegroeid tot een echt team. Ik ben dan ook ontzettend blij dat ik Alberts laatste fokproduct heb mogen overnemen.

Voor mij is Nanou het ultieme sportpaard. Ik heb veel verschillende paarden gereden, maar nog nooit een paard zoals zij. Ondanks haar beperkte ervaring in de eventing loopt ze een cross alsof ze nooit anders heeft gedaan. Ze heeft respect voor de hindernissen, denkt mee, beschikt over een enorme 'go' en laat zich niet afleiden door de sfeer en ambiance rondom een wedstrijd.

Maar misschien nog wel het mooiste is dat ze naast sportpaard ook een ontzettend lief paard is. Mijn dochter van vier jaar 'rijdt' ook op haar. Samen maken we regelmatig buitenritjes, mijn dochter op Nanou en ik ernaast. Dan loopt ze rustig door de waterbak of stapt ze zonder problemen over een boomstammetje. Dat ze zowel op wedstrijdniveau als thuis zo betrouwbaar is, maakt haar voor mij extra bijzonder.

Wat maakt een paard een goed eventingpaard?
Voor mij moet een goed eventingpaard in de eerste plaats een doorzetter zijn. Daarnaast zijn voorzichtigheid, focus en de bereidheid om samen te werken essentieel. Een paard moet meedenken met zijn ruiter of amazone en ook onder druk de juiste keuzes blijven maken.

Veel eventingruiters herkennen het moment tijdens een wedstrijd waarop je voelt dat je paard even moet omschakelen en opnieuw de energie moet vinden om door te gaan. Een echt eventingpaard voelt dat aan en schakelt zelf mee. Dat zegt voor mij veel over de kwaliteit en het karakter van een paard.

Hoe bereid je je voor op Hattem en zorg je dat jullie zo goed mogelijk voorbereid aan start komen?
Ik werk met een trainings- en wedstrijdschema om gestructureerd naar een wedstrijd toe te werken. In aanloop naar Hattem bezoeken we verschillende crossterreinen om te trainen, zodat zowel Nanou als ik goed voorbereid aan de start verschijnen.

Een gemiddelde trainingsweek bestaat uit twee à drie dressuurtrainingen, één springtraining en daarnaast bosritten voor ontspanning of conditiewerk. Ook kan ik rekenen op de hulp van twee stalgenoten, die regelmatig grondwerk met Nanou doen of haar longeren wanneer ik zelf minder tijd heb om te rijden. Dankzij die ondersteuning blijft haar training consistent en afwisselend.

Wat maakt het evenement in Hattem voor jou speciaal en anders dan andere eventingwedstrijden?
De Molecaten ruiterdag is een wedstrijd met veel sfeer en professioneel opgezet, het wordt ook wel mini Boekelo genoemd vanwege de ambiance. De cross heeft veel afwisseling tussen bos en weilanden en is erg technisch met prachtige hindernissen. Dit maakt het een fantastische wedstrijd daarnaast zat mijn moeder Carrie Breunis-Knul jaren in de organisatie. Mijn moeder sprak voor haar overlijden haar wens uit dat de wedstrijd door zou gaan. Zij overleed uiteindelijk drie dagen voor de wedstrijd, op 12 oktober 2011 en ik heb toen deelgenomen als eerbetoon aan haar en daardoor is iedere deelname aan de Molecaten Ruiterdag speciaal.

Eventing kun je niet alleen, welke mensen dragen bij aan jouw deelname en wil je misschien extra bedanken?
Paardensport is een prachtige hobby, maar het is ook een sport waarin veel tijd, energie en ondersteuning gaat zitten. Gelukkig heb ik een netwerk van mensen om mij heen die mij daarbij helpen en steunen.

Allereerst mijn man. Terwijl ik veel tijd met de paarden bezig ben, neemt hij thuis veel op zich en leidt hij ondertussen ook nog eens onze verbouwing.
Daarnaast wil ik een aantal paardenvrouwen en instructrices noemen die een belangrijke rol spelen in de ontwikkeling van Nanou en mij: Dinette Neuteboom, Annie Klaassen en Martien van ’t Hul. Ook mijn stalgenoten zijn onmisbaar. Zij ondersteunen Nanou en mij en helpen bijvoorbeeld met longeren of grondwerk wanneer ik zelf minder tijd heb.

Estelle Kisjes verdient ook een speciale vermelding. Zij is niet alleen amazone en vriendin, maar ook mijn klankbord. Daarnaast staat zij regelmatig naast mij als instructrice en groom tijdens wedstrijden.

Tot slot wil ik de familie Zandbergen bedanken, en in het bijzonder Albert en Willy. Dankzij hen ben ik na het overlijden van mijn moeder blijven rijden. Bovendien zijn zij de trotse fokkers van Nanou. De afgelopen jaren stond Albert altijd langs de kant om ons aan te moedigen. Dit wordt het eerste jaar zonder hem, en dat is een groot gemis. Hij heeft veel betekend voor zowel Hippisch Hattem als voor mij persoonlijk.

Foto's: Melanie Klock